Stanisław Ignacy Witkiewicz
Stanisław Ignacy Witkiewicz urodził się 24 lutego 1885 roku w Warszawie. Jego ojciec, Stanisław Witkiewicz, był znanym krytykiem, pisarzem oraz malarzem, twórcą tzw. stylu zakopiańskiego w architekturze. Jego matką była Maria z Pietrzkiewiczów, nauczycielka muzyki. Rodzicami chrzestnymi Witkacego byli Helena Modrzejewska oraz Jan Krzeptowski- Sabała. Między 1890 a 1893 rokiem rodzice Stasia przenieśli się na stałe do Zakopanego i tam też odbył się chrzest. W rodzinnym domu żywe były tradycje patriotyczne i niepodległościowe, zapewne z powodu uczestnictwa Stanisława Witkiewicza w powstaniu styczniowym. Witkacy jako dziecko był wychowywany przez ojca w dość niekonwencjonalny sposób. Mały Staś pobierał indywidualne lekcje w domu, gdzie mógł rozwijać się w kierunkach, które go interesowany. Należy dodać, że ojciec Witkacego był zagorzałym przeciwnikiem obowiązującego wówczas systemu szkolnictwa. Bardzo szybko zorientowano się, że mały chłopiec jest wybitnie uzdolniony. Indywidualny proces nauczania wyzwolił w nim samodzielność i niezależność myślenia.
W latach 1902-1904 powstał pierwszy tekst Witkacego o charakterze filozoficznym: "Marzenia improduktywa (dywagacja metafizyczna)".W 1903 r. autor „Szewców” zdał egzaminy maturalne w gimnazjum we Lwowie, następnie w roku 1904 wstąpił do krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, której jednak nie skończył. W międzyczasie, zachęcony przez swojego ojca odbywa liczne podróże w celu odnalezienia samookreślenia artystycznego. To ostatecznie przerwało jego karierę akademicką. Szczególnie wycieczka do Paryża wpłynęła znacząco na Witkiewicza- malarza. Podczas zwiedzania licznych galerii, muzeów zapoznał się z najnowszymi kierunkami malarstwa europejskiego. Zafascynowanymi formami jakie napotkał, zmienił całkowicie swój styl, w którym dominowało malarstwo pejzażowe i zaczął tworzyć swoje pierwsze portrety.
Ogromny wpływ na późniejsze życie Witkacego wywarła jego długoletnia przyjaciółka Irena Solska, którą darzył głębokim uczuciem. Ich związek nie okazał się jednak trwały. Solska stała się pierwowzorem dla postaci cynicznych, demonicznych kobiet powieści Witkacego. W maju 1941 roku wyjechał ponownie do Paryża, żeby ujrzeć pierwszy triumf malarstwa kubistycznego. W drodze powrotnej odwiedził swojego znajomego malarza Władysława Ślewińskiego, następnie zatrzymał się w Londynie u swojego przyjaciela Bronisława Malinowskiego.
Kolejną wielką miłością Witkacego była Jadwiga Janczewska, która w 1914 roku popełniła samobójstwo w Tatrach. Owo wydarzenie wywarło ogromny wpływ na psychikę i sposób oglądu rzeczywistości przez Witkiewicza. Przez dłuższy okres czasu pisarz winił się za tę tragedię. Stan głębokiej depresji został złagodzony poprzez propozycję etnologa Bronisława Malinowskiego dotyczącą wyjazdu do Oceanii. W roku 1914 udali się wspólnie na wyprawę badawczą do Australii, w której Witkacy miał uczestniczyć jako fotograf oraz rysownik, została ona jednak przerwana z powodu wybuchu I wojny światowej. Malinowski posiadający obywatelstwo austriackie mógł pozostać w Australii, natomiast Witkacy jako obywatel rosyjski został przymusowo wysłany do Europy. Lata 1914-1918 Witkacy spędził w Rosji,gdzie wstąpił do elitarnej szkoły wojskowej, następnie służył jako podporucznik w gwardii w Petersburgu. Po rewolucji październikowej wrócił do wolnej już Polski, do Zakopanego.
Jeszcze podczas pobytu w Rosji rozpoczął on pracę nad swoim systemem estetyczno- filozoficznym, czego wynikiem okazała się książka "Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia". Kolejne pięć lat stały się okresem największej płodności twórczej Witkacego. Wydał "Teatr. Wstęp do teorii Czystej Formy w teatrze" oraz "Szkice estetyczne", dodatkowo napisał około trzydziestu dramatów, spośród których jedynie pięć zostało dopuszczonych przez niego do publikacji. W Krakowie, Toruniu oraz w Warszawie odbyły się premiery jego sztuk. W roku 1923 Witkiewicz ożenił się z wnuczką Juliusza Kossaka, Jadwigą z Unrugów. W 1925 roku założył sławną wówczas firmę portretową „S.I.Witkiewicz”. Również w jego dorobku literackim nastapiła metamorfoza - porzucił dramat na rzecz powieści. W 1927 roku ukazało się Pożegnanie jesieni. Istotnym elementem była stworzona przez Witkacego koncepcja Czystej Formy, gdzie punktem wyjścia uczynił przekonanie, że rzeczywistość została ogarnięta wielkim kryzysem cywilizacyjnym, który dotyczył przede wszystkim sfery moralności oraz propagowanych przez ludzkość wartości. Destrukcji ulegały wielkie systemy społeczne, takie jak religia, filozofia i sztuka. Antidotum na zastany stan miała okazać się Czysta Forma, której przejawy możemy odnaleźć w jego malarstwie i przede wszystkim w dramatach.
Po roku 1930, kiedy wizja wybuchu drugiej wojny światowej stawała się coraz bardziej realna, Witkacy zaczął w swoich koncepcjach skłaniać się ku katastrofizmowi. Jedyny dramat jaki został napisany przez niego w tym okresie to „Szewcy”. Większą uwagę poświęcił w tym czasie filozofii. W 1935 roku ukazała się rozprawa stanowiąca wykładnię jego doktryny nazwanej przez niego monadyzmem biologicznym- "Pojęcia i twierdzenia implikowane przez pojęcie Istnienia". W latach 1931-1932 napisał swoją ostatnią, najbardziej zresztą "filozoficzną" powieść Jedyne wyjście.
W momencie wybuchu drugiej wojny światowej Stanisław Ignacy Witkiewicz przebywał w Warszawie. Chcąc walczyć w obronie ojczyzny zgłosił się do punktu mobilizacyjnego, jednak z powodu wieku ( 54 lata ) jego kandydatura została odrzucona. Wówczas Witkacy wraz z falą uchodźców opuścił Warszawę i udał się w kierunku wschodnich terenów Polski. Na wieść o wkroczeniu wojsk radzieckich na tereny Polski, w dniu 18 września 1939 roku we wsi Jeziory na Polesiu popełnił samobójstwo zażywając truciznę i podcinając sobie żyły. Jego partnerka Czesława Oknińska mimo spożycia dużej dawki luminalu przeżyła. Witkacy został pochowany na wiejskim cmentarzu w Jeziorach.