Jan Kochanowski
Jan Kochanowski urodził się we wsi Sycyna w radomskiem, w 1530r. w średniozamożnej rodzinie szlacheckiej. W wieku lat czternastu rozpoczął naukę w Akademii Krakowskiej. Dokładny czas pobytu Kochanowskiego w Krakowie nie jest znany. Wiadomo natomiast, że w latach 1551-1552 przebywał w Królewcu, korzystając z protekcji księcia Albrechta i studiując na tamtejszym uniwersytecie. W roku 1552 wyjechał do Włoch i przebywał tam pięć lat, studiując na uniwersytecie w Padwie. Zdobył tam gruntowne wykształcenie filozoficzne, ukoronowane dokładną znajomością łaciny, greki oraz literatury starożytnej.
Kochanowski wyrósł w Padwie na jednego z najznakomitszych humanistów, znawcę autorów starożytnych. Z zapałem ćwiczył się w pisaniu elegii miłosnych, początkowo po łacinie, później jednak utwierdził się w przekonaniu, że poezja powinna być tworzona w języku ojczystym.
W roku 1557 na wieść i śmierci matki Kochanowski powrócił do kraju i otrzymał w spadku Czarnolas. Początkowo, po przyjeździe do kraju przebywał na dworach możnych magnatów, potem został sekretarzem króla Zygmunta Augusta, już jako znany autor pięknych pieśni, fraszek oraz utworów poetyckich.
Pobyt na dworze króla stworzył możliwości spotkań z najwybitniejszymi ludźmi epoki, obfitował w rozrywki i zabawy, w których Kochanowski był zawsze dobrym kompanem.
Pomimo to życie dworskie sprzykrzyło mu się wreszcie, wyjechał więc z Krakowa w roku 1571 do rodzinnego Czarnolasu, gdzie wkrótce się ożenił.
Żyjąc na wsi realizował swoiście pojmowany ideał szczęścia, który dostrzegał w możliwości oddawania się ulubionym zajęciom, w życzliwości wobec innych ludzi, w możliwości osiągnięcia wewnętrznej harmonii, która została brutalnie przerwana śmiercią ukochanej córeczki Urszuli.
W okresie czarnoleskim poeta wcale nie rezygnował z uczestnictwa w życiu społecznym. Kochanowski brał udział w zjeździe szlachty w Stężycy wzywając króla Walezego do powrotu. Pozostawał również w kontakcie z Janem Zamoyskim.
Zmarł nagle, w Lublinie w 1584 roku.