Tango - streszczenie akt 2
Sławomir Mrożek — Tango
Tango - streszczenie: AKT II
Na scenie znajdują się te same przedmioty co w akcie pierwszym. Jest noc. Artur siedzi w fotelu.
Artur rozmawia z Alą. Konwersacja jest dość długa choć wydaje się, że obydwie osoby mówią zupełnie odmiennymi językami. Artur próbuje uzmysłowić swojej kuzynce jak istotne są normy i wartości dla prawidłowego funkcjonowania jednostek oraz społeczeństwa. Natomiast Ala skupia się jedynie na swojej płciowości, kokietuje Artura, dopatrując się w każdym jego słowie podtekstów erotycznych. Na długie wypowiedzi kuzyna odpowiada lapidarnie i bez większego związku z pytaniem. Wszystko sprowadza do poziomu erotyki i seksualności. W międzyczasie pojawia się Edek, który poszukuje kuchni, żeby móc napić się wody. Artur jest zbulwersowany jego ignorancką postawą i brakiem taktu, wskazuje mu jednocześnie drogę.
Artur należy do trzeciego pokolenia „Tanga”. Pierwotnie chce przywrócić dawny ład, jaki istniał jeszcze przed całkowitym zanegowaniem go przez Stomilów. Ażeby móc zrealizować swój zamysł potrzebuje jakiegoś symbolicznego aktu rytualnego, w którym odzwierciedlałaby się tradycja. Na myśl przychodzi mu ślub, który niewątpliwie kojarzy się z początkiem zarówno w sensie nowego stworzenia biologicznego, jak również w kontekście ludzkiej ewolucji społecznej. Z owych pobudek Artur proponuje swojej kuzynce małżeństwo. Ala jako postać najmłodsza, ma dopiero osiemnaście lat, jest dzieckiem nowych czasów. Jej cechą charakterystyczną jest obojętny stosunek wobec wszystkich i wszystkiego. Nie odczuwa potrzeby dyskutowania świata, oponowania względem niego, czy też komentowania jego wytworów. Propozycję ślubu, który miałby stanowić coś więcej niż nic nieznaczący rytuał przyjmuje z nieufnością. Arturowi udaje się ją przekonać dopiero uderzając w jej próżność i naiwną potrzebę adoracji. ( Ala: „I będę w białej sukni?”, Artur: „Jak śnieg. Wszystko według tradycji. (…)” )
Artur udaje się na rozmowę ze swoim ojcem. Początkowo Stomil nie ma ochoty na konwersację, ponieważ jest w trakcie opracowywania nowego eksperymentu. Z czasem jednak daje się wciągnąć w wir dyskusji. Artur informuje ojca o romansie Eleonory z Edkiem. Proponuje, aby Stomil wziął rewolwer i poszedł do zamkniętej sypialni, gdzie znajdują się domniemani kochankowie. Stomil z jednej strony czuje wewnętrzny imperatyw, aby zemścić się na Edku, jednak z drugiej strony nie odnajduje żadnych przesłanek logicznych co do negatywnych aspektów zdrady. W końcu przekonany argumentacją Artura udaje się do pokoju. Młody czeka w napięciu pod drzwiami, lecz gdy czas pobytu Stomila w pokoju się przedłuża postanawia interweniować. Artur otwiera drzwi i wchodzi do pokoju, w którym zastaje babcię Eugenię, Eleonorę, Edka oraz Stomila siedzących przy stole i grających w karty. Zdenerwowany Artur wyciąga z kieszeni szlafroka Stomila rewolwer i każe przejść wszystkim do drugiego pokoju.
Wujek Eugeniusz staje się według wcześniejszych ustaleń sprzymierzeńcem Artura. Zostaje mu przekazany rewolwer, który służy za przedmiot przywołujący do porządku członków rodziny. Do pomieszczenia, po dłuższej chwili zniecierpliwienia i niepokoju ze strony Artura wchodzi Ala, która ulegając agitacji kuzyna zgadza się na małżeństwo. Eugenia pod presją wnuka błogosławi przyszłych małżonków, Eleonora urania łzę, mimo iż uważa to za oznakę nienowoczesności, Stomil się zapina. Akt drugi kończy się triumfem Artura.