Medaliony streszczenie - Dorośli i dzieci w oświęcimiu
Zofia Nałkowska — Medaliony
Medaliony streszczenie - Dorośli i dzieci w oświęcimiu
W okresie II wojny światowej Polska była obszarem masowych zbrodni. Uduszono i spalono tu niezliczone istnienia ludzkie. Informacje, o kolejnych odkryciach wiążą się ze zdziwieniem o liczbie straconych. Oprócz znanych miejscowości, jak Majdanek, Oświęcim, Brzezinka, Treblinka, każdego dnia odkrywane są nowe miejsca zbrodni, a wiedza o tragedii minionych lat jest skrupulatnie uzupełniana i poszerzana. Zamordowanych ludzi traktowano przedmiotowo – z tłuszczu wytapiano mydło, z włosów robiono materace, a skórę garbowano na pergamin. Człowiek stał się narzędziem ekonomii państwa, które czerpało zyski z ludzkiego cierpienia i śmierci. Okupację przeżyli ci, którzy się tego nie spodziewali. Niekiedy są to lekarze, naukowcy i politycy, będący chlubą narodu, innym razem ci, którzy mordowali i byli oprawcami.
Okrutna rzeczywistość II wojny światowej przygotowywała na śmierć dzieci, którzy przebywając w obozie w Oświęcimiu wiedzieli, że muszą umrzeć. Duszeni w komorach gazowych byli najmniejsi, którzy nie mogły pracować. Selekcja wyglądała tak, że „dzieci przechodziły kolejno pod metalowym prętem zawieszonym na wysokości jednego metra i dwudziestu centymetrów.” Świadome, tego co może nastąpić prostowały się i stawały na palcach, żeby uniknąć śmierci. Około sześciuset dzieci przeznaczonych na uduszenie przetrzymywano w zamknięciu, aż do zgromadzenia kompletu. One dobrze wiedziały, co ich czeka, dlatego uciekały, chowały się, krzycząc, że nie chcą do gazu. Pewnego dnia doktor Epstein, profesor z Pragi, przechodząc między blokami obozu, zobaczył dwoje małych dzieci, które przesuwały patyczki po piasku. Zapytani, co robią, odpowiedzieli: „My się bawimy w palenie Żydów”.