Dramat groteskowy
Sławomir Mrożek — Tango
Dramat groteskowy - początek tej formy dramatycznej przypada na koniec XIX wieku, we Francji. Cechami formalnymi i kompozycyjnymi owego stylu są następujące komponenty: akcję dramatyczną zastępuje absurdalna sytuacja, która symbolizuje warunki egzystencji ludzkiej. Świat podlega deformacji, istotne wartości zanikają lub ulegają uprzedmiotowieniu, ujawnia się sztuczność społecznych konwencji. Bohaterowie są przedstawieni szablonowo, bez głębi psychologicznej. Styl wysoki zostaje pomieszany ze stylem niskim. Widza zaskakuje dziwność, absurdalność, występują elementy grozy. Punktem wyjścia jest często sytuacja realistyczna, natomiast absurd, groteska, dziwność, potworność ujawniają się i potęgują stopniowo. Dramat groteskowy jest jedną z form bardziej typowych dla dramatu współczesnego. Pojawiła się w końcu XIX w., a rozwinęła m.in. pod wpływem surrealizmu. Przykłady: Alfred Jarry, Król Ubu ( 1888), Witkacy, Szewcy ( 1931-34), Witold Gombrowicz, Iwona księżniczka Burgunda (1938), Eugene Ionesco, Łysa śpiewaczka (1950), Samuel Beckett, Czekając na Godota (1952), Miron Białoszewski, Wiwisekcja (1955), Tadeusz Różewicz, Kartoteka (1959), Sławomir Mrożek, Tango (1964)